Bırakıp gittiğinden beri gözyaşım hiç durmadı.bazen bir sel  bazense yüreğime akan kan oldu.durduramadım silemedim.anlatamadım onlara neden akmamaları gerektiğini.anlatsaydım da onlar da yüreğim gibi anlamayacaklardı.gece tek dostum oldu,beni dinleyen sırdaşım oldu.gittiğimiz parktaki kuşlar acıyla baktı yüzüme.sanki ağlama gelecek der gibiydiler.onlara inandım bekledim ama gelmedin.ertesi gün tekrar gittim yine kuşlar oradaydı ama sen yoktun.seni sordular bana cevap veremedim.sessizce ayrıldım yalnızlığa doğru…

Sevmek bu kadar can acıtır mı diyordum gülüyorduk birlikte insanlara şimdi anladın mı gerçekten sevgi acıymış.nerdesin nerelerdesin kiminlesin bilmiyorum ama içimden bir ses hep benim yanımda benimle birlikte olduğunu söylüyor.beni avutmak için söylediğine inanmıyorum,sen biliyorum ki onca sevgiyi bir anda silip atamazsın yani gözlerin kabul etmese de ruhun hala benimle.tamam bedenini kopardın benden ama kalbini nasıl söküp alacaksın ruhumdan.

Yine yağmur yağıyor galiba onun da sevdiği gitmiş onun için ağlıyor.belki de benim sana olan sevgimi hissetti de yağmur damlalarını gözyaşıma arkadaş gönderiyor.herkes anladı seni çok sevdiğimi ama tek sana anlatamadım güneşim olduğunu.günlerdir gün doğmuyor,karanlık odamdan gitmiyor.sen gelsen de karanlık dünyama güneş olsan,gelsen de yıldızsız geceme yıldız olsan.keşke gelsen de kurak toprağıma su katsan.gülüme bülbül yüzüme gamze olsan…

Ah sevdiğim keşke karşına geçip de bu yazdıklarımı yüzüne haykırabilsem ama nafile bunlarda diğerleri gibi taş duvarla ördüğüm kalbime bir parça taş olacak………
 

Kadriye Sinejan Yurdakul

http://www.edebiyatkosesi.com/mektup/Gunesime_KadriyeSinejanYurdakul.asp