....

Kadir Gecesi

wWw.OsmanLiSanati.Azbuz.Com  Tüm iSLam ALeminin Kadir Gecesini KutLar Sitemizi Ziyaret Eder Üye OLup Yazı ßırakırsanız Sewiniriz...

Sabah gazetesinden alıntıdır.

...

MÜZEYYEN SENAR
Söz-Müzik: Yalçın MIHÇI

PARLAYAN YILDIZLARIN KAYNAĞI SENSİN
SENİNLE DOĞAR GÜNEŞ IŞIĞI SENSİN
SINIRSIZ BİR KAYNAKSIN İÇİMDE YANAR
EMSALİN YOK CİHANDA, MÜZEYYEN SENAR.

BÜLBÜL GÜLE AŞKINI SENİNLE SÖYLER
YORUMUN RUH VERMESE,BESTELER NEYLER
NAĞMELER SENİ SÖYLER HEP SENİ ANAR
GÖNÜLLER SULTANISIN MÜZEYYEN SENAR

SÖZ-MÜZİK:YALÇIN MIHÇI

ATATÜRK FİLMİ:BESTECİ YALÇIN MIHÇI OYNAYACAK
YALÇIN MIHÇI ATATÜRK FİLM
 

ABD'DE YAŞAYAN TÜRKLER RUM BANDERAS'IN ATATÜRK'Ü OYNAMASINA KARŞI ÇIKARAK BESTECİ YALÇIN MIHÇI'YI ÖNERİYORLAR. TARTIŞMA ABD'DE ÇOK BÜYÜMÜŞ. BİZ DE BURDAN DESTEK VERELİM. KONUK DEFTERİNE YAZALIM::
www.yalcinmihci.com
 
YALÇIN MIHÇI
Ankara, Turkey

       28 Şubat Merzifon doğumlu olan sanatçımız, biri konservatuar olmak üzere 2 üniversite mezunudur. Söz ve müziklerinin tamamı kendisine ait olan 500' ün üzerinde bestesi mevcuttur. Bu ülkede gerçek sanatçılara değil, magazin dünyasının azsolistlerine değer verilmesine ve müzik piyasasındaki yozlaşmalar ve çarpıklıklara kızarak Amerika'ya yerleşmiştir.  Amerika'daki kültür elçimiz olan sanatçımız, son 20 yılda Amerika'ya gelen en güzel ses seçilmiş ve Amerikalılara, yarısı Türkçe yarısı İngilizce olarak Türk sanat müziği konserleri vermiş, Gipsy Girl adındaki hicaz ve caz birleşimi olan eseriyle Amerikan müzik endüstrisinde haklı bir yer edinmiştir. Türk kültürüne verilecek en büyük hizmetin, eşsiz müziğimizi evrenselleştirerek dünyaya tanıtmak olduğuna inanan Yalçın MIHÇI, herkesi Türk kültürüne sahip çıkmaya ve bu  büyük mücadelede elinden geleni ortaya koymaya davet ediyor. Ülkemizde ise piyasaya henüz yeni çıkarttığı " KUMLARA ŞİİRLER YAZDIM " adlı bir albümü mevcuttur...Sanatçımızın kitapevlerinde halen satılmakta olan " Şarkı Böyle Söylenir-kötü ses yoktur, kötü söylemek vardır " isimli bir de kitabı bulunmaktadır.

       WHY adlı şiiri Amerika'da yılın şiiri seçilmiş ve yine Yalçın MIHÇI tarafından bestelenen bu eser Beyazsaray arşivlerine girmiştir.

       Yalçın MIHÇI, hastalığı süresince Müzeyyen SENAR'ı hiç yalnız bırakmamış, defalarca Senar'ı ziyaret ederek vefa ve dostluğun en samimi ve içten örneklerini sergilemiştir. Senar ise, içerisinde Yalçın Mıhçı'nın kendisi için sözlerini yazıp bestelediği eser de bulunan, Mıhçı'nın Kumlara Şiirler Yazdım adlı albümünü imzalayarak Yalçın Mıhçı'ya eşsiz bir hediye vermiştir.
       Mıhçı: " Hayatımın en anlamlı hediyesi SENAR'ın imzasıdır " diyerek duygularını çeşitli röpörtajlarda dile getirmiştir. Yalçın MIHÇI, Senar için yaptığı besteyi POPSTAR-ALATURKA finalinde okumuş ve çok büyük hayranlık toplamıştır. 

Güzel Ile Serseri Arasındaki Mektuplaşma

   Elime son kez aldim kagit kalemi, Bu sana son mektubum. Postaci son bir kez haber getirecek...Benden sana. Canim bilirim aldirmazsin hiçbirseye, Ne sevgiye ne

   de hislere. Simdi elimde bir sigara var, Bugün çok içtim. Bilirim kizacaksin, "Içme demistim" diyeceksin, Ama ben yine ayni cevabi verecegim: Dertliyim. Son kez bu kalp derdinle dolu. Bu mektubumda Seni ne kadar sevdigimi Özledigimi yazmayacagim. Artik degistim ben. Seninm

   umursamaz tavirlarindan biktim SERSERIM. Takmiyorum artik ben de seni. Hani bende bir resmin varya, Arkadasima verdim SERSERIM. Çok begenmis seni, "Al senin olsun" dedim Ama dikkat etmesini de söyledim, Olur ya çikarsaniz "Boynuzlamasin seni" dedim. Yüzünün seklini görmeni isterdim SERSERIM. Bu mektup digerine benzemiyr degil mi? Dün gece yiktin, öldürdün beni SERSERIM. Dilindeki hece bir kursun gibi saplandi yüregime. Tüm gece kanadi durmadan, Gözlerim doldu aglayamadim. Yataklara düstüm ne zamandir. Ama iyi oldu aslinda Seni umursamiyorum artik, Sen ne demistin SERSERIM. "Üzülme!" Üzülmüyorum zaten gülüyorum, . Bu acilarin getirdigi mutsuzlugu seviyorum. Lanet olsun sana SERSERIM. Bu kadar degersiz miydi sevgim? Biliyorsun ben seni çok sevdim. Bu sana son mektubum SERSERIM. Yak istersen,istersen baskalarina okut. Ya da evet Içip içip agla,

   Ama sunu bil ki bu sana son mektubum. Bundan sonra .

   hain yazar mezar tasinda Bir . ölüsün artik sen hatiralarimda... SERSERIDEN CEVAP Bugün hiç beklemedigim bir anda, Mektubunu aldim GÜZELIM. Son mektubum demissin, inanmam Sen dayanamazsin bensizlige, Erirsin,bitersin günden güne. Bak ne diyorum GÜZELIM Gönlün olsun,birkaç gün daha çikalim Sevinirsin belki. Hediye olur ya da bir elma sekeri. Sen bensiz .

   yapamazsin GÜZELIM. Seni öptügüm o ilk ani hatirla, Nasil da çocuklar gibiydin, Bayilacaksin diye korkmustum GÜZELIM. Ben senin gibi neler

   geçirdim elimden, Bilirim haberim yok sevmeden, sevilmeden. Sen beni gerçekten sevdin mi GÜZELIM? Sana bu mektubu meyhaneden yaziyorum, Biraz önce birkaç çocuk dövdük GÜZELIM, Onlarin serefine içiyoruz. Bak GÜZELIM!Ben sana ne demistim hatirlamiyorum "Üzülme" yazmissin Sahiden dedim mi? Içkiliyken herhalde, bilirsin. "Yiktin" yazmissin Sahiden yikildin mi? Umursamazsin sanmistim Takmazsin diye ummustum, Ama madem beni umuttun, Bu sana son sözüm olsun Ben de seni sevdim haberin olsun GÜZELIM. KIZIN ARKADASIN`DAN SERSERIYESeni tanimiyorum serseri, Ama arkadasim seni çok sevdi. "Son mektup" demisti

   dogru, Hem o seni çoktan unuttu. Seni çok begendim be serseri, Belki seversin, belki de... "Güzelim" demissin bizimkine, Ben de seni zevkli bilirdim. Ben ondan daha güzelim. Bak serseri! Ben seni ondan daha çok severim. Telefon numarami yaziyorum,arkada, Onu aradigin gibi beni de . ara. Ayrica senin güzel gariplesti bu ara "Kalbim agriyor" diyor, Doktor bir teshis koyamiyor.Aman canim o da bir baska, Aglasa da gülüyorum der etrafa Sakin unutma beni ara. SERSERIDEN ARKADASA Bak kizim ben seni sevmedim daha

   en basta, Ben güzelimi sevdim herseyden çok. O bana "serserim" derdi canindan koparcasina, Sen ise "serseri" diyorsun sokakta kalmisçasina. Senin .

   gibi arkadas olmaz olsun. Güzellige gelince,kimse yarisamaz benim GÜZELIMLE. Simdi birak bunlari "son mektup" derken yalan sanmistim Daha beter içer oldum, Her gece sarhosum. Bir daha ki mektupta güzelimden bahset bana. Simdi gerçekten mutlu mu? Yoksa baskasini mi seviyor? Hasta

   demistin,kalbinden hasta Yoksa bu ask hastaligimi? Benden baskasi ile... Çabuk .

   yaz arkadas Herseyi arkadas, herseyi anlat bana. Anladim ki yasayamam ben onsuz bu dünyada. ARKADASTAN SERSERIYE Afedersin serseri yanlis yapmisim ben, O seni gerçekten çok sevmis. Son nefesinde bile adini söyledi, Yüregim parçalandi,anlayamazsin. éSERSERIM" deyisini duysaydin gözleri kapanirken.Askin öyle sarmis ki bedenini Kaybedince, yasayamadi öldü iste. Son mektunda ne yaptin? .

   Içip içip agliyor musun? O simdi mezarinda huzurlu yatarken, Yilanlara bile seni anlatir süphen olmasin. Zaten mezar tasinda "SENI SEVMISTIM SERSERI" Yazisini görünce anlarsin. Belki bir umut vardi yasamasinda, Ama . senin de ciddi olmandi. "Birkaç gün çikalim" demissin ona.

   "Elma sakari olur" demissin. Iste o vurdu senin güzelini, Indi zavallicigin yüregine. Simdi mezarinda derin bir uykuda, Sevgisi de sonsuzlasti onunla. Aslinda o hiç istemedi öldügünü bilmeni Ama dayanamadim yazdim iste. Simdi ne yaparsin,nasil yasarsin? Içer misin, adam mi döversin? Sen de onu sevmissin öyle yazmissin, Öyleyse birak askiniz yasasin. SERSERININ ODASINDAKI NOT ; Sana GeLiyorum GüzeLim.. SeNi SeviyoRum GüzeLim...

Bilmem ki ilk mektup kimler tarafından, ne zaman, kime yazılmış? Ama devlet başkanlarının komşu ülke idarecilerine cüluslarını veya savaş ilanlarını bildirdikleri bir gerçek. Eğer taş devrinde de bu yazışmalar oldu ise, vay geldi postacıların başına! İslâmda ilk mektup, Topkapı Müzesinde bulunan ve Hz. Muhammet’in Kıpti (Mısır) kralına yazdığı ve altında mührü bulunan, ceylan derisi üzerine, kûfi harflerle kaleme alınmış İslâma davet mektubu’dur Fatih’in babasına yazdığı “eğer sen sultan isen.... yok ben sultan isem emir ediyorum....” içerikli namesi meşhurdur. Çok bilinmeyen ise; Kanuni’nin isyan halindeki oğlu Beyazıt’la olan manzum yazışmalarıdır. Şehzadenin: “Ey serâser âleme sultan Süleyman'ım baba.” Hitabı ile başlayarak af dileyen mektubuna Kanuni’nin: “Ey demâdem mahzar -ı tuğyan-ı isyanım oğul.” Mısraı ile başlayıp devam eden aynı vezin ve tertipte, ayını kelimeleri kullanarak cevapladığı ve fakat saray entrikaları neticesi, zavallı Beyazıd’ın sığındığı İran Şahı Tahmabs’ın yanında öldürtülmesi ile sonuçlanan ve de hânedânının Sarı Selim gibi bir yarı meczuba geçmesine vesile olan olaylar zincirinin hazin vesikasıdır. Okuduğum ilk ciddi mektup, Alfreet Dode’nin Değirmenden Mektuplar’ı olmuştu. Sonra Ahmet Rasim’in Şehir Mektupları. Daha sonra da İttihat-Terakki’nin ünlü Mâliye Nâzırı, Cavit Bey’in, Atatürk’e suikast iddiası ile mahpus bulunduğu İzmir Hapishanesinden eşine yazdığı mektupları okumuştum. Evlendiği günden sonra (ikinci eşidir) karısından ayrı geçirdiği her gece ona bir mektup yazmayı itiyat edinmiş. İkbâl yıllarında Avrupa gezilerinde, lüks Paris otellerinde kaleme alınan mektuplar sonra yerini hapishane mektuplarının acıklı ve kasvetli tertibine bırakıyordu. Daha acıklı olan ise olayın sonudur. Cavit Bey, büyük bir ihtimâlle suçsuz olarak asıldı. Bütün mektupların son satırında “sevgi ile gözlerinden öpülen Osmancık” ise yıllar sonra Türkçe uzmanı (Osman Şiar Yalçın) olarak çıktı karşımıza. Ortaokul yıllarında aşk mektupları ile tanıştık. Özellikle pembe, uçuk yeşil, mavi ve ipek kâğıt dediğimiz, kalın, hafif tırtıklı, pres kağıtlara yazılmış, mutlaka lûgat parçalayıp edebiyat yapılan ve başkalarından kopya edilerek kaleme alınan. İçlerinde kurutulmuş gül yaprağı, saç demeti, dudak izi olan mektuplar. Gerçekte suni ve duygudan yoksun shov’nameler; “Karanlık kalbimin parlak yıldızı, biricik sevgilim...” “Aşk denizinin fırtınalı sularında talihsiz teknemin sıcak barınağı....” Sonra asker mektuplarını okudum. Erlere gelen mektupların bölük komutanı tarafından okunması ve sakıncalı olanların alıkonulması talimatname gereğidir. Ne özlemler, ne sevgiler, ne kinler, nefretler ve ne duygu yüklü satırlar gelip geçti dağarcığımdan... Sonlarında imza yerine bazen çizilmiş çiçekler, yelkenli gemi resimleri, kalp şekilleri yer alırdı. İçlerinde kurutulmuş gül yaprağı, saç demeti, dudak izi olan mektuplar. En altta “Okuyan efendiye ve dinleyen cemaate selâm” veya “ bu mektubu yazan ben ... de selâm ederim.” diye yazmak adetti. O zamanlar herkesin yazabilmesi ve okuyabilmesi mümkün değildi ki... Ve mutlaka bir bitiş mânîsi. Böyle kendi yazıp okuyamayan insanlar, bilmem özel duygularını, nasıl yansıtma imkânı bulurlar? Hani çocuk evlenip askere gitmiş, gelen mektuplarda eşinin hâmile olup olmadığından hiç bilgi yok. Yazıştığı babasına da açıkça sorması büyük ayıp. Mektubun sonuna bir mâni düşmüş “Ey mektup, güzel mektup. Bizim köye var da gel. Bir idik iki olduk Üç olduk mu sor da gel.” Bir süre sonra tutucu babadan cevap gelmiş ve sonunda bir mâni; “Bir dalda iki kiraz. Her vakit böyle yaz Tarlan mahsul vermedi, Dönüşünde iyi kaz.” Mektuplaşmanın en güzeli nişanlıya mektuplar idi. Hem her gün yazmak gibi bir arzu ve mecburiyet duyduğunuz hem de tükenen konular yüzünden biraz zorlama ama cevabını da iştiyakla bekleyip satırlarda mutluluğu tanıdığınız mektuplar... Bunlar hep tatlı mektuplar. Bir de Allah vermesin ihbar mektubu, intihar mektubu gibi acıları ticari mektuplar, niyet mektubu gibi his ve kişilik taşımayanları var. Mektubun da bir kişiliği vardır. Tertibi ile, kaligrafisi ile, kâğıdı, kokusu, üzerine özel damlatılmış göz yaşı izleri ile, yazan ile okuyan arasında duygu iletişimini de yüklenen kişilik. “Yine yakmış yar mektubun ucunu, askerlikte sevda çekmek zor diyor.” “Kara gözlüm efkârlanma gül gayri, İbibikler öter ötmez ordayım. Mektubunda diyorsun ki gel gayri, sütler kaymak tutar tutmaz ordayım.” Mektup yazabilecek birisine sahip olabilmek ne güzel bir duygudur. Allah, insanları kendi kendisine mektup yazmaya mecbur bırakmasın. Herhalde kendi kendine konuşmak gibi sonu pek de akıllıca olmayan neticelere varırdı... Günümüzde mektup resmi ve ticari yazışmalar dışında hemen hiç kalmadı. Telefonlar ve e-posta yüklendi bu görevi. Ama ekrana dökülen, histen yoksun harfler dizisi insana neler anlatır? Neler duyarsınız ? Zarftan çıkmış ve Anadolu’da her biri bir origami şaheseri olan, o çeşitli katlamalar, muska vâri bükümler, nasıl açılacağını kestiremediğiniz şifreli katlamalar, renkler, kokular ekrana nasıl yansıyabilsin ki. Bizim kuşak yeniliği benimsiyor, seviyor da her gereçte ayrıca duygu ve kişilik arıyor. Bunun için mi adapte zorluğu çekiyoruz? Bu yüzden mi Nostalji son yılların vazgeçilmez sığınağı oldu? Mekanikleşen, robotlaşan bir dünyada, yozlaşan, kirlenen çevrede bulamadığımız kişilik ve eşyada duygudan yoksun temaslar bizlerde eskiye özlemi ön plana çıkarıyor. Belki de Nostalji denilen zaten bu...

http://www.konukcu.com/forum/forum_posts.asp?TID=751

"Mektup, "Bir şey haber vermek, bir şey sormak veya istemek için, birine çoğunlukla posta yoluyla gönderilen, zarfa konulmuş yazılı kâğıt, nâme" demektir.(1) Bir başka tarifle,"Yazılı nesne, yazılmış şey" demektir. Farsçası nâme, Türkçesi betik, bitigdir. Birbirinden uzakta bulunan kişi ve kurumlar arasında haberleşmeyi sağlayan bir yazı türü. Mektuplar, insanların bilgi, görüş ve düşüncelerini birbirine bildirmek, istek ve dileklerini iletmek için sık sık kullandıkları bir araçtır.(2).


Mektubun Türk dünyasındaki yeri henüz açıklığa kavuşmamakla beraber, "MS.580 yılında İstanbul'a gönderilen diplomatik bir mektup ve daha sonraki yüzyıllarda Uygur prenslerinin yazdıkları mektuplar ele geçmiştir. Bunların dışında diğer Türk hükümdarlarının da komşularına veya devlet adamlarına siyasî nitelikte mektuplar gönderdikleri şüphesizdir. Türk edebiyatında mektup türünü Anadolu'ya yerleştikten sonraki tarih içinde takip edebiliyoruz. "(3)

17. Yüzyıldan sonra edebiyat türü olarak gelişen mektup, 19. yüzyılda büyük bir önem kazanır. Bunda okur yazar oranın artmasının, 1820 yılından sonra mektup zarfının ve posta pulunun kullanılmaya başlanmasıyla, posta hizmetlerinin düzenli hale gelmesinin büyük rolü olmuştur.

Günümüzde en çok kullanılan nev’ilerden biri olan mektup, "temelde bir haberleşme aracı" olmasıyla beraber kompozisyon ve taşıdığı üslup nitelikleri bakımından edebî bir değer ihtiva eder. Bunun yanında mektuplar, edebiyat tarihçisi için olduğu kadar bir tarihçi içinde belge niteliği taşımaktadır.

Mektuplar, her milletin edebiyatında önemli bir yere sahip olan edebi bir türdür. Klasik edebiyatımızda "bir şeyi meydana getiren, bina eden mânâsına umumiyetle nesir karşılığı inşa, nâsir yerine münşî sıfatı" kullanılırdı. Münşî "edebî ilimlere vâkıf, bir maddeyi neşren ve mükemmel surette kaleme alabilen, kâtip demektir." (4)

Bu münşilerin çoğu "Mektupçuluk, Vaka-nüvislik, Reis'ülküttaplık, Sadr-ı azamlık v.b.yüksek me'muriyetler işgal eden kimseler, şairler, müdürrisler, ilim adamlarıdır. Feridun Bey, Abd'ül Celil Bin Yusuf, Celalzâde Salih, Lâmiî, Kınalızade Ali Çelebi XVI. asrın; Okçuzâde Mehemmed Şâhî, Yenicevardan'ndan Şeyhzâde Mehemmed, Bosnalı Abd'ül-Kerim, Dukabinzâde Osman, Vânî Mehemmed, Âlî, Nabî, Veysî ve Nergisî XVII. yüzyılın; İshak Hocası, Ahmet Efendi, Bursalı Buhaeddin, Nazmîzâde Hüseyin Murteza, Kânî, Ragıp Paşa XVIII. asır Türk edebiyatının meşhur münşileridir ve münşeat mecmuaları vardır"(5). Bunun yanında 19. yüzyılın başlarında ve Tanzimat'tan sonra da birçok münşinin yetiştiği görülür."Antebli Mehmed Münib, Diyarbakırlı Şa'ban Kâmî v.b."(6).

Klasik edebiyat döneminde mektup kavramını karşılayan kelimeler oldukça çeşitlidir: "Tabiî bu değişik adlar, mektubu yazanla yazılanın çeşitli durumları gözönüne alınarak verilmiştir. Dostluk, kardeşlik, sevgi belirten mektuplara muhabbetnâme, meveddetnâme, uhuvvetnâme, rütbece alt durumda olanın üste yazdığı mektuplara ariza, şukka; alçak gönüllülük göstermek için bazen varakpâre denildiği de olmuştur. Bunlara ek olarak halk dilinde (âşık edebiyatında) mektuba kâğıt, gam yükü, gönül dili, çile bohçası, nâme gibi isimler verilmesi yanında, sevgiliden âşığa -sözlü olarak- gelen haberin yazılmamış ferman, bu haberin sevindirici olması halinde de şekerli hurma adını aldığı belirtilmelidir.

Nutuk tartışılamaz mı? Galiba öyle… İş gelip oraya dayanıyor çünkü ve Cumhuriyet tarihinin hangi muhataralı konusuna el atılsa Gazi Mustafa Kemal’in (1927’de Arap elifbasıyla yapılan ilk neşrinde henüz soyadı kanunu çıkmadığı için Atatürk’ün ismi bu şekilde geçiyordu) Nutuk metni bir tür “ön alıcı kalkan” yahut “koruyucu ikon” gibi çıkartılıyor savaş meydanına. Daha doğrusu, ondan işlerine gelen kısımlarını makaslayıp seçme kanıtlar devşirerek hasım cepheye mancınıkla yolluyor malum çevreler. Bunu Deniz Baykal da yaptı, Süleyman Demirel de. Demirel üstelik Temmuz 2005’te yaptığı açıklamada Türkiye’nin en az 100 yıl daha “Atatürk referansı”na ihtiyacı olduğunu eklemişti sözlerine.




Varsayalım ki, üniversitede doktora yapıyorsunuz. Dersinizin adı, “Türk Dış Politikası Analizi”. Analiz, yani bir meseleyi unsurlarına ayırıyor, tahlil ediyorsunuz. Diyelim ki, Atatürk dönemi dış politikasını inceliyorsunuz ve konu, yabancı sermayeye geliyor. Şimdi Atatürk’ün hem yabancı sermayeye karşı, hem de taraftar olduğu konuşmalar var. Avrupa’dan bize fayda gelmez de diyor, 1927’de “ecnebi sermâyedârânının muâvenetlerini ma’al-memnûniye (yabancı sermaye sahiplerinin yardımlarını memnuniyetle) kabûl ederiz” (Nutuk, I, s. 27) de. Peki nasıl çıkacaksınız bunun içinden?



Üstelik başka kaynaklar ve hatıratlar o günleri farklı açılardan anlatıyor ama hocanız “Arkadaşlar, bunların cemi cümlesi Nutuk’a aykırı” dedi miydi, akan sular duruyor. Çaresiz, kolunuz kanadınız yanınıza düşüyor. Hocanıza, “Biz tarihte geçen olayları mı analiz edeceğiz, yoksa Nutuk’u mu doğrulayacağız?” diye soramıyorsunuz. Neden? Çünkü viran olası okulda diplomanın ucu var.



Özgürce tartışılıp bilgi üretilmesi gereken aydınlanma ocaklarımız okullarda böylece bir kitabın dogma gibi kabul ettirilmeye çalışılması karşısında bütün öğrenme hevesleriniz kursağınızda, not defterinize dönüyor ve hocanız ne buyurursa hafızanızın geçiçi cebine aktarıp ezber hafakanlarına gömülüyorsunuz ister istemez.



Bütün bu gelişmeleri sanki önceden sezmiş olan Kâzım Karabekir Paşa üşenmemiş ve Nutuk’a bir reddiye kaleme almış. Tabii evine yapılan baskında diğer 40 kitabının başına geldiği gibi orijinali alınıp bilinmeyen bir yere götürülmüş. Kaçın kurası olduğunu bildiğimiz Paşa’nın, birkaç nüsha çoğaltıp sağa sola dağıtması sayesinde diğerleri gibi bu eserine de sahibiz bugün. (Emre Yayınları tarafından 12 cilt halinde neşredilmiştir: Nutuk ve Karabekir’den Cevaplar, İstanbul 1997.) Bu tür eserler ortaya çıktıkça Nutuk’a alternatif bir tarihin yazılması da mümkün hale gelmiştir.



Nutuk’un tarihçilerin elini kolunu bağladığı ve belgeleri belli bir görüş doğrultusunda kullandığı için işlerini zorlaştırdığı itirafınıda bulunan bir başka yazar ise sanıldığı gibi Kemalizme karşı cepheden biri değil, bizzat Kemalist çevrenin en yılmaz müdafilerindendir: Adı: Falih Rıfkı Atay. Bugün daha çok Çankaya adlı kitabından tanıdığımız Atay’ın 22 Haziran 1957 günü Dünya gazetesinde yazdığı bir yazıda, “Keşke Atatürk Nutuk’u yazmasaydı” dediğini biliyor muydunuz? (Geniş bilgi için Küller Altında Yakın Tarih (Timaş) adlı kitabıma bakılabilir.)



Pek çok başka örnek verilebilirdi ama biri İstiklal Harbi’nin içinde bulunmuş ve Cumhuriyet’e giden çizgiye destek vermiş, öbürü de Cumhuriyet yıllarında Mustafa Kemal’in en yakın çevresinde yer almış bu iki önemli ismin görüşü, Nutuk’un Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet tarihleri için neden “master yorum” olamayacağını, tarihçiler için farklı yönelişlerin önüne bir engel gibi konulamayacağını, daha doğrusu konulmasının bilimsel ve tarihsel olarak uygun olmayacağını yeterince göstermiş olmalıdır.



Ancak ben burada durmayacak ve bir adım daha atacağım izninizle. Artık Nutuk’un kendi içerisindeki çelişkileri de konuşma zamanı gelmiştir. Bunları konuşmazsak, yine Nutuk metni etrafında örülen, o günler için belki anlamlı ama bugün için epeyce dar kalan tarih bakışını aradan geçen 80 yıla rağmen aşamayız. Nutuk aşılamaz mı peki? Bunu söyleyenler onu bir tarih metni olarak görmüyor, kutsal bir metin katına çıkarıyorlar bana kalırsa.



Düşüncemi şöyle özetleyeyim:



Nutuk kutsal bir metinse tarih metni değildir, bir tarih metniyse kutsal metin değildir. Ya ona inanacaksınız ya da tartışacaksınız. Ben ikincisini yapmaya çalışıyorum. Tabii aynı zamanda yazarına hakaret etmeden de bir metnin eleştirilebileceğini göstermek istiyorum. Yazdıklarımızdan kendilerince “ganimetler devşirmek” isteyen zevata da şunu hatırlatalım ki, burada bir tarih metnini “analiz” ediyoruz sadece. Tutarlılığını sorguluyoruz. En çok sözü edilen ama en az okunan bir temel kitabın satır aralarına girmemizin tek gerekçesi, anlamak. Hap gibi yutmak veya okumadan küfretmek bizim kârımız olmamalı.





SİVAS KONGRESİ’NDE AMERİKAN MANDASI İSTENDİ Mİ?




Sivas Kongresi tutanakları incelendiğinde 11 Eylül'deki kapanışa doğru “manda” tartışmasının kızıştığı görülür. Eski Sadrazam İzzet Paşa’nın “Amerikan mandası” önerisi İstanbul'dan Sivas’a da sıçramış ve yoğun müzakereler yaşanmıştı. Özellikle Kara Vasıf, Rauf (Orbay) ve Refet (Bele) beyler tarafından ciddi ciddi gündeme getirilen Amerikan mandacılığının o günlerde pek bir taraftar bulduğunu gözlemliyoruz. İster taktik gereği, isterse samimi olarak istensin, Amerika gibi güçlü ve tarafsız bir devletin yardımının arzulandığı açıktır. Nitekim Sivas Kongresi kararlarından 7. madde, manda konusundaki tartışmaların net bir yansıması olarak karşımıza çıkar:



“Madde 7. Milletimiz asrî gayeleri tebcil ve fenni, sınai ve iktisadî hal ve ihtiyacımızı takdir eder. Binaenaleyh devlet ve milletimizin dahili ve harici istiklali ve vatanımızın tamamiyeti mahfuz kalmak şartıyla altıncı maddede musarrah hudud dahilinde milliyet esaslarına riayetkâr ve memleketimize karşı istila emeli beslemeyen her hangi devletin, fenni, sınai, iktisadi muavenetini memnuniyetle karşılarız...” (Nutuk, I, s. 67)



Şimdi bu maddede masumane bir edayla bize bakan “her hangi devlet” hangisidir veya hangisi olabilir? Uluğ İğdemir’in yayına hazırladığı ve Türk Tarih Kurumu’nun yayınladığı Sivas Kongresi tutanaklarını inceleyince görüyoruz ki, bu devlet, kesinlikle Amerika Birleşik Devletleri’dir. Ancak Gazi, Nutuk’da bunu sert bir dille inkâr etmiş ve hatta “manda”nın söz konusu olmadığını söylemiştir (yumuşatılmış ifade ‘müzâheret’tir). Ona göre bu madde, ecnebi sermayeye yönelik bir davetten ibarettir.



Ancak gerek Rauf Orbay’ın hatıralarına, gerekse Kâzım Karabekir’in yukarıdaki eserine bakıldığında bu “her hangi devlet”in ABD olduğu açıkça ortaya çıkmaktadır. Peki Gazi Mustafa Kemal, 1927’de, 8 yıl önceki bu önemli ayrıntıyı neden unutturmak çabası içine girmiştir? İnkılap tarihçilerimizin zahmet edip cevaplandırması gereken çetin bir sorudur bu.



Kendi payıma, bu sorunun cevabını, yine onunla alakalı bir başka ayrıntı üzerinden vereceğim. Yani 9 Eylül 1919 tarihli o meşhur mektup üzerinden.



Sivas Kongresi sırasında Amerikan mandası fikri o kadar taraftar toplamıştır ki, başlarda mandaya taraftar olan Rauf Bey son anda fren koyup da, önce bir mektup yazılarak bir ABD heyeti davet etme fikri kabul görmese belki de tamamen mandacı bir karar çıkacaktır. Doğrusu Sina Akşin’in hayret ettiği kadar var: Mandacılığa karşı olduğunu bildiğimiz Başkan Mustafa Kemal, kürsüye çıkıp bu gidişe dur dememiş, işi oluruna bırakmayı tercih etmiştir. Nitekim kongre kararıyla Amerika’ya bir telgraf çekilmiş ve “ABD Kongresi üyelerinden oluşan bir kurul”un Anadolu’ya gelerek incelemelerde bulunması istenmiştir. Amaçlardan biri de, yaklaşan Sevr barış görüşmelerinde Amerika’nın tarafsız bir ülke olarak yakınlığını sağlamaktır. Mektupta ABD Senatosuna “Üyelerinizden oluşan bir komiteyi Osmanlı imparatorluğunun her köşesine göndermenizi diliyoruz” denilmektedir.



Ve telgraf haline getirilerek çekilen mektubun altında 5 imza birden vardır. Kimler mi imzalamıştır bu mektubu? Bakalım beraberce:



Sivas Milli Kongresi adına Mustafa Kemal Paşa,

Başkan Vekili Rauf Bey,


İkinci Başkan Vekili İsmail Fazıl Paşa (Ali Fuad Cebesoy’un babası),


Ve iki divan kâtibi.



Bu mektup ABD Senatosu tarafından yayınlanmış olup gerek Rauf Orbay, gerekse Kâzım Karabekir oradan alarak hatıratlarında kullanmışlardır.



Şimdi sıra geldi meselenin bam teline dokunmaya.



BU MEKTUP YAZILDI MI YAZILMADI MI?



Nutuk’taki ifade aynen şöyledir. 1927 baskısını kullanıyorum:



“Efendiler, pek uzun ve münakaşalı devam eden bu manda müzakeresi, taraftarlarını iskât edecek [susturacak] mutavassıt [orta yolcu] bir çare ile hitam buldu [sona erdi]; hem de bu çareyi teklif eden yine Rauf Bey oldu... Bu teklif ittifâk-ı ârâ [oybirliği] ile kabul olundu. Kongre divan riyasetinin [başkanlığının] imzalarıyla bu yolda bir mektup tesvid olunduğunu [müsveddesinin hazırlandığını] hatırlıyorsam da, bu mektubun gönderilebilip gönderilmediğini pek iyi hatırlamıyorum. Esasen bu mektuba suret-i mahsusada [özel olarak] ehemmiyet atf etmiş değildim.” (s. 68)



Kongre başkanı ve başkan vekillerinin imzaladıkları ve bir yabancı devletin senatosuna çekilen telgrafın gönderilip gönderilmediğini pek iyi hatırlamayan Gazi'nin, aynı Nutuk’un 92-94. sayfalarına aldığı Kâzım Karabekir’e yazdığı bir cevapta bu mektubun yazıldığını ve kendisinin imzaladığını gayet güzel hatırladığını görmekteyiz. Mektupta geçen ifadeleri şöyledir Mustafa Kemal’in:



“Yalnız Amerika senatosuna yazılan ve malumunuz olan bir mektuba kongre kararıyla 5 kişi imza vaz’-ı imza etmiştir [imza atmıştır] ki, bu meyanda bendenizin de imzam vardır.” (s. 92)



Kaldı ki, gönderilip gönderilmediğini pek iyi hatırlayamadığı mektubun hemen arkasından, yani sadece 10 gün sonra, ABD Kongresi’nin Sivas’a inceleme yapmak ve rapor tutmak maksadıyla gönderdiği General Harbord’la görüşen de Mustafa Kemal’den başkası değildir (bu görüşmede Rauf Bey de tercümanlık yapmıştır.) Dolayısıyla mektubun gönderilip gönderilmediğini en azından onun doğurduğu bu ziyaretten hatırlayabilirdi. Ancak ben Gazi’nin, bu biraz kafa karıştıracak ayrıntıyı Nutuk’un resmi tarih oluşturma amacını göz önünde tutarak hatırlamak ve hatırlatmak istemediğini düşünüyorum.



Nereden mi çıkartıyorum bunu? Şaşıracaksınız belki ama yine gerçek bir hazine olan Nutuk’tan.



Zamanın Matbuat Cemiyeti Başkanı olan Velid Ebuzziya, bir söyleşi yapacaktır Mustafa Kemal’le. Mustafa Kemal Paşa’nın Tasvir-i Efkâr gazetesi adına 13 Ekim 1919’da yollanan 21 sorudan sadece 12 numaralı soruya cevap vermediği dikkatlerden kaçmaz. Bu soru ise tahmin edebileceğiniz gibi, General Harbord’la görüşmesinde ne konuştukları üzerinedir. (“General Harbord ile ne mülakat ettiniz?”) (Nutuk, 1927 baskısı, cilt II, s. 145-146.)



Epeyce şaşırtıcı değil mi? Bütün sorular içinden sadece Amerikalı General ile yaptığı görüşme hakkındakini cevapsız bırakan Mustafa Kemal, aynı kitapta Harbord’u gönderen ABD Senatosu'na yazdığı ve altında imzası bulunan mektubun gönderilip gönderilmediğini pek iyi hatırlayamadığını söylemekteydi.



Neydi işin sırrı acaba? Nutuk’ta Kurtuluş Savaşı tarihi yeniden yazılırken bazı ayrıntılar neden atlanmıştı?

http://www.anarsist.org/tarih/526-mustafa-kemal-unutmak-istedigi-mektup/

Türkiye'nin Musul-Kerkük petrollerinden alacağının olup olmadığı tartışılırken dönemin Dışişleri Bakanı Tevfik Rüştü Aras'ın 5 Haziran 1926'da İngiltere ve Irak temsilcisine yazdığı mektup, tarihi gerçekleri gözler önüne seriyor. Aras'ın İngiltere Sefiri Sir Şarl Lindzey ve Irak Murahhası Nuri Said Paşa'ya gönderdiği mektupta, Türkiye'nin yüzde 10'luk hakkını 25 yıl süreyle alabileceği ya da 500 bin İngiliz Lirası olarak da tahsil edilebileceği belirtiliyor. Aras, Türkiye'nin 500 bin İngiliz Lirası'nı bir defada almak istemesi durumunda hükümet olarak 12 ay içinde başvuruda bulunacaklarını ve bu başvuruya bir ay içinde cevap verilmesi gerektiğini hatırlatıyor. Aras, Türkiye'nin bu şartlar çerçevesinde anlaşmaya imza koyduğunu belirtiyor.

Aras'ın bu mektubuna karşılık Türkiye'nin 500 bin İngiliz Lirası'nı tahsil etmek için ikinci bir başvuru yapmadığı belirtildi. Arşivlerde böyle bir belge bulunmuyor. Dışişleri kayıtlarına göre Türkiye, Musul-Kerkük üzerindeki alacaklarını 25 yıl esasına göre tahsil etti.

İşte 77 yıllık o mektup

Hariciye Vekili Tevfik Rüştü Bey Efendi tarafından Ingiltere Sefiri Sir Şarl Lindzey Cenablarına ve Irak Murahhası Nuri Sait Paşaya yazılan müttehidülmeal mektupların tercümesidir:

'Aramızda bugün imza edilen muahedenin on dördüncü maddesine atfen berveçhizir vukubulan beyanatınızı havi olarak bugünkü tarihli gönderdiğiniz notayı ahiz ve senet ittihaz ettiğimi arzederim.

Bu muahedenin mevkii meriyete vaz'ını takip eden ONİKİ AY içinde Türkiye Hükümeti mezkur maddede mevzuubahis olan aidattaki hissesini sermayeye tahvil etmek arzusunda bulunduğu takdirde Irak Hükümetini arzusundan haberdar edecek ve mezkur Hükümet ihbarı vakıı takip eden OTUZ GÜN zarfında bu maddenin tamamii ifası zımnında Türkiye Hükümetine BEŞYÜZ BİN İNGİLİZ LİRASI tesviye edecektir. Diğer taraftan şurası da mukarrerdir ki Türkiye Hükümeti mezkur aidattaki menafiini evvel emirde Irak Hükümetine bir tarafı salisin tediyeye amade olabileceği fiattan daha yüksek olmamak üzere mübayaa etmek fırsatını vermeksizin elinden çıkarmamağı taahhüt eyler. Teati edilen işbu notaların bugün imza edilen muahedenin cüz'ü mütemmimini teşkil ettiği takarrür etmiştir.'

Dr. T. Rüştü 5 Haziran 1926

Mutlu ÇÖLGEÇEN

http://www.aksam.com.tr/arsiv/aksam/2003/01/09/politika/politika4.html

http://www.rehberliknet.net/index.php?pid=275

«Malatya» diyorum,
        senin çatık kaşlarından başka bir şey gelmiyor aklıma.
Bursa'da kaplıcalar
                        Amasya'da elma
                            Diyarbakır'da karpuz ve akrep.
fakat senin oranın,
                          Malatya'nın
                                   nesi meşhurdur,
yemişlerinden ve böceklerinden hangisi,
                                  suyu mu, havası mı?
Düşün ki hapisanesi hakkında bile fikrim yok.
Yalnız :
bir oda,
bir tek penceresi var :
                             çok yüksek olan tavana yakın.
Sen ordasın
dar ve uzun bir kavanozda
                                    küçük bir balık gibi...
Teşbihim hoşuna gitmeyebilir.
Hele bu günlerde
                kendini kafeste arslana benzetiyorsundur.
Haklısın Kemal Tahir,
emin ol ben de öyle,
muhakkak ki arslanız,
şaka etmiyorum
                          hattâ daha dehşetli bir şey :
                                                                      insanız...
Hem de hangi tarihte, hangi sınıftan,
                                                        malum...
Lâkin demir kafesle kavanoz bahsinde iş değişmiyor,
                                                                 ikisi de bir,
                                                                 hele bu günlerde...
— Bunu içerde rahat ve masun
                                                 yatan bilir — ...

Hele bu günlerde,
Sarıyerli Emin Beyin fıkralarına gülmek,
sevgili kitapların ve domatesin lezzeti,
tahtakurularına rağmen uyku
                                  — günde üç tatlı kaşığı Adonille de olsa —
ve Tahir'in oğlu Kemal
hattâ mektup gelmesi senden
ve hattâ ses duymak, dokunmak, görebilmek havanın ışığını,
karıma olan aşkımdan başka
                               nefsimin herhangi bir rahatlığını
                                                                          affedemiyorum...

Fartı-hassasiyet?
Değil.
Döğüşememek,
bir mavzer kurşunu kadar olsun
                                                bilfiil
                                                     doğrudan doğruya...
Ancak kavgada vurulan acı duymaz
ve kavga edebilmek hürriyetidir
                                             en mühimi hürriyetlerin.
İçerim yanıyor, Kemal,
                          dışarım serin...

Anlıyorsun ya,
zaten ettiğim lâf
                 bizim lâflarımızın herhangi biri :
                                              çok konuşulmuş,
                                                     ve konuşulmakta olan...
Şimdi kim bilir kaç yerde, kaç insan,
dizlerinde âtıl ve çaresiz yatan ellerine küfredip acıyarak
                                                                            bu lâfları ediyor...

Anlıyorsun ya,
zarar yok,
ben anlatacağım yine!...
Elden hiçbir şey gelmediği zaman
                                         konuşup anlatmanın alçak tesellisi?

Belki evet,
belki hayır...
Hayır öyle değil.
Hangi teselli bırak be dinini seversen bırak...
Bu, düpedüz,
başın önde, olduğun yerde dolanarak
kükremek, böğürüp bağırmak, Kemal...

                                                                                            1941, Sonbahar..

http://www.siirgen.org/siir/n/nazim_hikmet/kemal_tahire_mektup.htm